1986 թ, հոկտեմբերն էր։
Ստեփանակերտից Բաքու հասա լուսադեմին։
Ավտոկայանում գյուղերից եկած վաճառականներ էին։ Ավտոկայանի սրահը փափախավոր թուրքերով ու ծխախոտի ծխով էր լցված։ Թեյարանում ազատ տեղ էի փնտրում, որ մինչև լույսը բացվելը հանգիստ անեի։ Իզուր։
Հիմա անդրադառնանք Նիկոլի՝ վերը մեջբերված խոսքի մյուս հատվածին, ըստ որի, «Հայաստանի Հանրապետությունը… բացառապես սեփական քաղաքացիների բարեկեցությունն ապահովելու գործիք է՝ այն ընկալմամբ, որ բարեկեցության անբաժան մաս են անվտանգությունը, ազատությունը, արդարությունը»:
Սեպտեմբերի 2-ին, կտրելով Կիրանցի նորակառույց դպրոցի կարմիր ժապավենը, հողերի հանձնումից հետո սահման դարձած պատից մոտ 40 մետր հեռավորությամբ գտնվող դպրոցի դահլիճում Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, թե Կիրանցում, անկախ Հայաստանի Հանրապետությունում դպրոցն ու ապրելը երբեք ավելի անվտանգ չի եղել․«Չպետք է այն կանխավարկածը լինի, որ Կիրանցը պետք է անվտանգ լինի, Խերիմլին պետք է լինի սպառնալիքի տակ…
Հայուն պատմութիւնը տարածուած է քիչ մը ամէն տեղ: Այս տարածուած վիճակին մէջ հայը կերտած է մշակոյթ եւ քաղաքակրթութիւն: Այս ակներեւ է, երբ կը հանդիպիս հայկական իրականութիւններու, որոնք ունին երկար ժամանակներու վրայ տեւած պատմութիւն: Այս պատմութեան մէկ խօսուն իրականութիւնը Կրետէի (Յունաստան) հայերն են:
Իշխանությունը խոսում է 18 կետից բաղկացած «խաղաղության պայմանագրի» մասին, նշում, թե դրանցից քանիսի նկատմամբ համաձայնություն կամ մասամբ համաձայնություն կա, սակայն, տարօրինակ կերպով, ընդհանուր գծերով չի ներկայացնում փաստաթուղթը:
Առաջադիմությունը երկնքի օրենքն է:
Բարձրացիր վեր, միշտ ավելի՛ վեր, կյանքի ու գեղեցկության, գիտության ու զորության աստիճաններով, վե՛ր ել անդադար, բարձր, ավելի՛ բարձր:
Լինում են պատմության շրջադարձային պահեր, երբ տակտիկական լուծումները իրենց հետևանքների հզորությամբ դառնում են ստրատեգիական լուծումների համարժեքներ։
Բայց դա չի բացառում, որ նման հզոր տակտիկական լուծումները ստրատեգիական իմաստով, վերջին հաշվով, սխալ դուրս գան։
Նման հարց է Թուրքիայի BRICS-ին անդամակցելու հարցը, որը Ռուսաստանում ոգևորությամբ ընդունվեց...